تو چه ای مهر فروزان فلک ؟
دلربا دختر شیرین رفتار
ای که از روی زمین می شویی
زاب مژگان درازت زنگار

روشنی بخش جهان تاریک
تو چه ای ؟ دشمن اهریمن شب
یا که لبخند سپهر نیلی
که گشایی به تبسم آن لب

صبح چون از پس كه مي آيي
چهره ناشسته و خواب آلودی
مگر از آتش آن پاره ابر
رفته در چشم خمارت دودی

صبحدم از لب گل های چمن
قطره ای صاف و گوارا نوشی
بر تن کوه ز ابریشم زرد
پیرهن پوشی و زیبا پوشی

اشک شب از دهن گل نوشی
بوسه بر آن لب چون لعل زنی
گیسوی بید نوازش بخشی
نظری بر چمن و گل فکنی

چو برآیی ز پس کوه بلند
ولوله بر دل صحرا افتد
روز فرخنده بگردد آغاز
شب محنت زده از پا افتد

گله از آغل بیرون آید
سر نهد در دل صحرا و چمن
بچه آهو بدود بس زیبا
حرکاتش همه پر عشوه و فن

آن گل ناز پس از خواب دراز
دیده بگشاید و لبخند زند
جوی آهسته غزل برخواند
خارکن پشته ای از خار کند

بر لب چشمه پدیدار شوند
دختران ده با کوزه آب
دست و رو شسته و بر باد دهند
موج زن خرمن موی پر تاب

زلف را شانه زنند و خوانند
زیر لب نغمه گرم و جانسوز
عاشقانه همه لبخند زنند
بر رخ روشن و تابنده روز