شبرنگ گیسویش چو شکن در شکن شود
آه نهان به سینه من شعله زن شود
افروخته شود شرر عشق در جهان
افراخته چو قامت آن دلشکن شود
فرهاد را که نیست مدار فلک به کام
ویران بنای کوهکن از پیرزن شود
پنهان حکایتی بود این اقتدار چرخ
شایسته نیست گفته بهر انجمن شود
شیرین صفت به چشمه مهتاب اندرای
تا مه خجل ز روی تو سیمینه تن شود
دست فلک ز حیله کجا خیره می کند
آن را که حرز عشق نگهبان چو من شود
"هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق "
راز بقای خواجه عیان زین سخن شود