بر چهر چمن ز دیده ابر
اشک دل آسمان فرو ریخت
بر گونه آن گل سحرخیز
غلطان دُر سفته ای بیاویخت
هم دامن سبزه های نوخیز
پرگشت ز دانه های الماس
هم گیسوی سبز نونهالان
شد شانه به شانه های الماس

هم آن گل وحشی فسونگار
شاداب شد از فسردگی رست
هم یاس سپید من به نرمی
زان قطره بشست صورت و دست

هم بید خمیده بر لب جوی
زد شانه به گیسوی پریشان
هم دخترکی ز پشت شیشه
زد اخم به ابر و باران

هم برزگر شکسته پیر
خندان شد و سوی کلبه اش رفت
هم دانه به زیر خاک تیره
بیدار شد و زجای برجست

هم سنگ عطش نموده کوه
یک قطره ز آب تازه نوشید
هم چشمه کوچکی به دشتی
از پای درخت کهنه جوشید

هم مرغک کوچکی به شاخی
زد پر بهم و چکید ازو آب
هم مزرع دور دامن کوه
از آب بهار گشت سیراب

هم برکه صاف آسمان گون
پرچین و شکن شد و بلرزید
هم باد گریزپای آرام
عطر گل و سبزه را بپاشید

پس پرده ابر از رخ مهر
برداشته شد به دست بادی
لرزان تن سبزه های نمناک
خندید به آفتاب شادی